“Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές περιέχουν πολλά υλικά που αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον (μόλυβδος, υδράργυρος, κάδμιο, χρώμιο κα). Δυστυχώς όταν τελειώσει η ζωή τους πετούνται στις χωματερές. Όμως υπάρχει δυνατότητα να μειωθούν οι δυσάρεστες επιπτώσεις.

Τα μεταλλικά μέρη των υπολογιστών μπορούν να πουληθούν για σίδερο στην εγχώρια αγορά.Οι πλακέτες των υπολογιστών διαθέτουν πολύτιμα μέταλλα (χρυσό, ασήμι, πλατίνα) και μπορούν να ανακτηθούν και να πουληθούν.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να μην πετάμε τις παλιές μας ηλεκτρονικές συσκευές αλλά να τις παραδίδουμε στα σημεία συλλογής Αποβλήτων Ηλεκτρικού και Ηλεκτρονικού Εξοπλισμού (ΑΗΗΕ) που αναφέρονται εδώ.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Η πρωτοβουλία των αρμόδιων τοπικών φορέων για την συλλογή, επεξεργασία ή/και μεταπώληση των υλικών είναι πραγματικά αξιοσημείωτη. Είναι όμως ουσιαστική; ‘Η μήπως τα ψηφιακά σκουπίδια μας καταλήγουν στην μεγαλύτερη χωματερή του πλανήτη, την Κίνα; Δείτε το σχετικό ντοκυμαντέρ του Εξάντα:

http://62.103.164.228:8080/exandas/nekrotafeia/nekrotafeia.wmv

Η κρίση δικιά σας.”

Το εν λόγω ντοκυμαντέρ το είχα ήδη δει και προσέφερε και αυτό στην υπάρχουσα οπτική μου περί δυτικού πολιτισμού. Στα πλαίσια της ενημέρωσης που οφείλουμε να έχουμε ως ενεργά και νοήμοντα μέλη μιας κοινωνίας, σας προτείνω να το παρακολουθήσετε κι εσείς.

Επίσης μ΄αυτά κι εκείνα, μετανιώνω που δεν εκτίμησα την παρουσία του σκύλου μου στα γενέθλια μου σαν να ήταν ανθρώπινη. Και αναρωτιέμαι πόσο καλά τον ξέρω.

Κι αυτό γιατί έπεσα πάνω στην εξής απίθανη πληροφορία. Μπορείτε να κάνετε κλικ στο slideshow και να το δείτε full screen για να είναι ευανάγνωστο το κείμενο.

Σε συνδυασμό με αυτό το video

σκέφτομαι ότι για ακόμη ένα θέμα η ανθρωπότητα είναι βαθιά νυχτωμένη.

Προκύπτουν πολλά ερωτήματα από αυτή τη συμπεριφορά των ζώων.

Ένα από αυτά είναι το πως είναι δυνατόν να έχουν τόσο έντονα συναισθήματα που διαρκούν για ένα μέλος ενός διαφορετικού είδους;  Δηλαδή τα ζώα νιώθουν; Άρα αγαπούν, πονούν, φοβούνται, χαίρονται, στεναχωριούνται κτλ; Με βάση τα παραπάνω παραδείγματα που είναι κραυγαλέα (όποιος έχει αγαπήσει ζωάκι, ψαράκι, πτηνό ή ερπετό ξέρει ήδη ότι αυτή η αγάπη με κάποιο τρόπο του επιστρέφεται) μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι τα ζώα αγαπούν το θάνατο όσο κι εμείς; Αλλιώς γιατί και ο καρχαρίας και το λιοντάρι δείχνουν τέτοια ευγνωμοσύνη στους σωτήρες τους;

Και φυσικά το πάω στην κατανάλωση κρέατος. Εφόσον επιτρέπουμε τη θανάτωση όντων με νοημοσύνη, συναισθήματα και αισθήματα προκειμένου να τα τρώμε, δεν είναι κάπως σαν να σκοτώνουμε ανθρώπους για τον ίδιο λόγο; Και στο επιχείρημα “ναι αλλά τα ζώα έχουν χαμηλότερη νοημοσύνη” απαντώ τότε γιατί δεν τρώμε και άτομα με ειδικές ανάγκες, κι εκείνα έχουν χαμηλότερη νοημοσύνη από το μέσο ανθρώπινο όρο.

Δεν μπορεί φτάνοντας σε αυτό το σημείο να μην αισθάνεστε αηδιασμένοι και να μην σκέφτεστε ότι είμαι ένα sick bastard για να κάνω αυτές τις σκέψεις.

Μήπως όμως να προεκτείναμε αυτή την αντίδραση στην κατανάλωση κρέατος εν γένει;

Στ΄ αλήθεια αισθάνεστε καλά γνωρίζοντας ότι το κρέας που αχνίζει στο πιάτο σας ανήκει στο πτώμα ενός ζώου που κάποτε ήταν ένα ζωντανό μοσχαράκι, γουρουνάκι, αρνάκι κτλ  που είχε κι αυτό όλη τη γκάμα συναισθημάτων όπως κι εσείς αλλά δεν χρησιμοποιούσε τον ανθρώπινο λόγο για να τα εκφράσει;

Κι αν νομίζετε ότι είμαστε φτιαγμένοι για να τρώμε ζώα όσο τα ζώα είναι φτιαγμένα να τα τρώμε εμείς, η απάντηση και το μάθημα έρχεται πάλι από το ζωικό βασίλειο.

Τελικά τι είναι η αγάπη, τι είναι τα ζώα και τί ο άνθρωπος;

Πιστεύω ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, την αγάπη.

Αρκεί να το θυμηθούμε.

Οξύμωρο πάντως που φτιάξαμε και μέρα για την αγάπη και αυτή η μέρα είναι σήμερα…

Μπα, σκέφτηκα, Βήμα Science και 2012; Αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον!

Εμπρός μαρς, ψάχνω on-line και εντοπίζω το εν λόγω άρθρο. Και το διαβάζω.

Κατ’ ακρίβεια ο τίτλος ήταν [κάνε κλικ επάνω να πας στο άρθρο]

Η συντέλεια των Μάγιας συναντά την υπερθέρμανση

[Χμ, έκανα copy paste τον τίτλο και βγήκε λίγο κουμούτσα, αλλά δεν ξέρω πως να μικρύνω τη γραμματοσειρά! Έχει καλό εφέ πάντως]

Στο θέμα μας.

Ώστε έτσι ε; Και η ΝΑΣΑ επιβεβαιώνει. Άρα αφού τα σαΐνια της ΝΑΣΑ λένε ναι, μάλλον πως οι Μάγιας ήταν πιο προχω (-ρημένοι, είναι λεξιλόγιο της νεολαίας, αντίστοιχο της δικής μας εποχής “παμ΄πλατεία”) απ’ότι πιστεύουμε. Πάντως περίεργο που είχαν φτάσει σε τέτοια συμπεράσματα ακριβείας χωρίς την τεχνολογία, και φυσικά την ευφυία, των σαϊνιών της ΝΑΣΑ. Κάποιο λάκκο έχει και αυτή η φάβα, πόσους πια; [Kαλά στο Στέιτς δεν υποστήριζουν τη laissez faire-don't-worry-be-happy προσέγγιση περί κλιματικής αλλαγής; Τι'ν τούτο πάλι;]

Σε συνδυασμό με πάγους που όντως λιώνουν, θερμοκρασίες που ανεβαίνουν ή κατεβαίνουν αφύσικα, γενικώς ακραία καιρικά φαινόμενα, θερμοκήπια όπου καίγονται τα κάρβουνα, τρύπες του όζοντος που ξεχειλώνουν, δάση που γίνονται κονιορτός στάχτης ή άλλα Αμαζονικά που αστράφτουν από καθαριότητα, οργανώσεις και επιστήμονες που καταστροφολογούν και μια αγχωτική εσωτερική όσο και εξωτερική κατάσταση, μήπως ν΄ανησυχούσαμε πρώτα και να πίναμε εκείνο τον καφέ μετά;

Υπάρχει άραγε ελπίδα ή ” αγάπη μου πάμε σε κάποιο ύψωμα στα νησιά Λούα Λούα να δούμε τον κόσμο να δύει αγκαλιά”;

Περισσότερα επί του θέματος σύντομα κοντά σας.

Η πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής πέρασε με αρκετή ένταση θα έλεγα. Ειδικά προς το βραδάκι που άρχισα να σκέφτομαι τα απραγματοποίητα εορταστικά πλάνα, άρχισα να μελαγχολώ σε ένα πλαίσιο αυτομαστιγώματος θα έλεγα. Μη πάει το μυαλό σε τίποτα εξτρίμ. Τα γνωστά, τώρα θα ετοιμαζόμουνα, χμ τελικά δεν θα ήταν και τόσο άσχημα να έπινα ένα ποτάκι στην υγειά μου με παρεούλα, και άλλα τέτοια που συνήθως τα φέρνει στο κατώφλι του νου η νύχτα…

Κι όσο η σκοτάδι απλωνόταν τόσο πιο προβληματισμένη αισθανόμουν. Μα γιατί τέτοιο βάρος πια; Εντάξει τα γενέθλια, αλλά μήπως μου συμβαίνει και κάτι άλλο; Ανταλλάσσοντας (σαν πολλά σύμφωνα δεν μαζεύτηκαν εδώ;) λοιπόν απόψεις τηλεφωνικά στα πλαίσια του ευχολογίου και εκτός αυτού, είδα να διαγράφεται ένα μοτίβο παρεμφερούς με τη δική μου διάθεσης, σε κάποιες περιπτώσεις με συμπληρώματα εμπύρετων καταστάσεων και γενικότερα χαμηλού ανοσοποιητικού.

Και αναρωτήθηκα “μην έχει κάποιο λάκκο αυτή η φάβα;” Και άρχισα να διακρίνω αμυδρά την ύπαρξη ενδογενών εμποδίων- δηλαδή που εμείς τοποθετούμε στον εαυτό μας και προκαλούμε μία κατάσταση ύπαρξης χωρίς κέφι και με εστίαση σε αυτά που δεν έχουμε και όχι σε αυτά που έχουμε. Έχετε παρατηρήσει ότι όταν ανταλλάσσουμε τα νέα μας με κάποιον μιλάμε πολύ πιο εύκολα για τα αρνητικά που μας συμβαίνουν και αισθανόμαστε άβολα να μιλήσουμε για τα ευχάριστα; Λες και μας αξίζουν τα άσχημα περισσότερο. Ή μήπως δεν στεκόμαστε στα καλά. ίσως γιατί τα θεωρούμε δεδομένα. Μεγάλο και βαθύ το ζήτημα, και η μέρα και ώρα δύσκολη.

Δεν θα υπερβώ τις πνευματικές και σωματικές αντοχές μου, ούτε και τις δικές σας, και θα περάσω κατευθείαν στο ψητό. Κάποια ευλογημένη στιγμή και με συγκεκριμένη αφορμή βγήκα από αυτή την κατάσταση αυτολύπησης τολμώ να παραδεχτώ προκαλώντας μέλη του αναγνωστικού κοινού. Αποτέλεσμα ήταν να δω τα ίδια πράγματα από μια διευρυμένη σκοπιά. Και η διάθεσή μου άλλαξε, καλύτερα επανήλθε σε μία ισορροπία.

Τι συνετέλεσε στη θετική έκβαση της βραδιάς; Αφενός ότι όταν αφήνεις τον εαυτό σου να πέφτει αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει για πάντα. Κάποια στιγμή θα φτάσεις στο έδαφος. Βέβαια αν πέσεις σε πηγάδι, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, αλλά και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει κατώτατο όριο. Όταν φτάσεις στο χαμηλότερο σημείο, ίσως αποφασίσεις να μείνεις εκεί για λίγο να δεις αν σου αρέσει. Και όταν βαρεθείς αρχίζεις να ανεβαίνεις. Ευτυχώς για τους περισσότερους από μας έτσι είναι τα πράγματα. [Το ψητό ήθελε λίγο ψήσιμο ακόμη τελικά]

Με κάποιο αόρατο τρόπο, που αν αφεθείς στα χέρια του με εμπιστοσύνη δεν θα χάσεις, βρέθηκα στο δρόμο του youtube και αποφάσισα να δω ένα συγκεκριμένο βίντεο που πολύ μου αρέσει αλλά για κάποιο λόγο ξεχνάω την ύπαρξή του. Το έψαξα, το βρήκα και το είδα. Ιδού:

Αχ, κάθε φορά τα ίδια, γιατί δεν επιλέγω να σκέφτομαι έτσι αντί για γιουβέτσι;;;

Και δεν σταμάτησα εκεί. Θυμήθηκα κι άλλο ένα:

Και κάπου εκεί συνήλθα. Και επανατοποθετήθηκα πλανητικά.

Και σκέφτομαι, τελικά μήπως έχει αξία να φιλτράρουμε τις σκέψεις και τα ερεθίσματα μας έτσι ώστε να βιώνουμε ευχάριστα συναισθήματα. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία. Δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά είναι πιο συχνά εύκολο απ΄ όσο νομίζουμε.

Και θα κλείσω λέγοντας ότι τελικά όλο αυτό που βίωσα τελευταία θα μπορούσε να περιγραφεί με μία φράση.

The pain that you carry, is the love you withhold. [Ο πόνος που κουβαλάς είναι η αγάπη που συγκρατείς.]

Και ο νοών νοείτο.

Κι εφόσον διαβάζετε και αυτές τις λέξεις, έχετε μεγαλύτερη υπομονή απ’ όσο περίμενα.

6 λεπτά… Άραγε θα με πάρει κανείς τηλέφωνο στις 12:00;

Ακόμη 6, όχι τώρα 5, πάω να δω που έχω αφήσει το κινητό μου, να σιγουρέψω ότι πιάνει.

4, οκ μια μπάρα βέβαια αλλά λήψη υφίσταται.

3 [ουφ.. θα επιζήσω;]

3, 3, 3, 3, ακόμη; ναι, ποιος θα το λεγε οτι τα 3 λεπτά πριν τα 30 θα κρατούν τόσο πολύ..

Ωπ, 2 τώρα, γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Aααα, 1 μόνο, και σύντομα κανένα.

1, 1, 1, 1, …………………. Θεέ μου, κάνε να μην πονέσει. 0- μηδέν- είμαι εκεί, δηλαδή εδώ, και το τηλέφωνο παραμένει στο αθόρυβο.

Χρόνια μου Πολλά, καλώς ήρθα στο κλάμπ, μ’ αυτά κι εκείνα πέρασε το 1ο λεπτό.

Παώ να κάνω ντους και να ξαπλώσω. Ίσως πιω και κανά τσαγάκι, να μην ξεχάσω να βάλω τη μασέλα στη σόδα.

Να με χαίρεστε!