[11 ώρες και 14 λεπτά μετά.]
Η πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής πέρασε με αρκετή ένταση θα έλεγα. Ειδικά προς το βραδάκι που άρχισα να σκέφτομαι τα απραγματοποίητα εορταστικά πλάνα, άρχισα να μελαγχολώ σε ένα πλαίσιο αυτομαστιγώματος θα έλεγα. Μη πάει το μυαλό σε τίποτα εξτρίμ. Τα γνωστά, τώρα θα ετοιμαζόμουνα, χμ τελικά δεν θα ήταν και τόσο άσχημα να έπινα ένα ποτάκι στην υγειά μου με παρεούλα, και άλλα τέτοια που συνήθως τα φέρνει στο κατώφλι του νου η νύχτα…
Κι όσο η σκοτάδι απλωνόταν τόσο πιο προβληματισμένη αισθανόμουν. Μα γιατί τέτοιο βάρος πια; Εντάξει τα γενέθλια, αλλά μήπως μου συμβαίνει και κάτι άλλο; Ανταλλάσσοντας (σαν πολλά σύμφωνα δεν μαζεύτηκαν εδώ;) λοιπόν απόψεις τηλεφωνικά στα πλαίσια του ευχολογίου και εκτός αυτού, είδα να διαγράφεται ένα μοτίβο παρεμφερούς με τη δική μου διάθεσης, σε κάποιες περιπτώσεις με συμπληρώματα εμπύρετων καταστάσεων και γενικότερα χαμηλού ανοσοποιητικού.
Και αναρωτήθηκα “μην έχει κάποιο λάκκο αυτή η φάβα;” Και άρχισα να διακρίνω αμυδρά την ύπαρξη ενδογενών εμποδίων- δηλαδή που εμείς τοποθετούμε στον εαυτό μας και προκαλούμε μία κατάσταση ύπαρξης χωρίς κέφι και με εστίαση σε αυτά που δεν έχουμε και όχι σε αυτά που έχουμε. Έχετε παρατηρήσει ότι όταν ανταλλάσσουμε τα νέα μας με κάποιον μιλάμε πολύ πιο εύκολα για τα αρνητικά που μας συμβαίνουν και αισθανόμαστε άβολα να μιλήσουμε για τα ευχάριστα; Λες και μας αξίζουν τα άσχημα περισσότερο. Ή μήπως δεν στεκόμαστε στα καλά. ίσως γιατί τα θεωρούμε δεδομένα. Μεγάλο και βαθύ το ζήτημα, και η μέρα και ώρα δύσκολη.
Δεν θα υπερβώ τις πνευματικές και σωματικές αντοχές μου, ούτε και τις δικές σας, και θα περάσω κατευθείαν στο ψητό. Κάποια ευλογημένη στιγμή και με συγκεκριμένη αφορμή βγήκα από αυτή την κατάσταση αυτολύπησης τολμώ να παραδεχτώ προκαλώντας μέλη του αναγνωστικού κοινού. Αποτέλεσμα ήταν να δω τα ίδια πράγματα από μια διευρυμένη σκοπιά. Και η διάθεσή μου άλλαξε, καλύτερα επανήλθε σε μία ισορροπία.
Τι συνετέλεσε στη θετική έκβαση της βραδιάς; Αφενός ότι όταν αφήνεις τον εαυτό σου να πέφτει αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει για πάντα. Κάποια στιγμή θα φτάσεις στο έδαφος. Βέβαια αν πέσεις σε πηγάδι, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, αλλά και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει κατώτατο όριο. Όταν φτάσεις στο χαμηλότερο σημείο, ίσως αποφασίσεις να μείνεις εκεί για λίγο να δεις αν σου αρέσει. Και όταν βαρεθείς αρχίζεις να ανεβαίνεις. Ευτυχώς για τους περισσότερους από μας έτσι είναι τα πράγματα. [Το ψητό ήθελε λίγο ψήσιμο ακόμη τελικά]
Με κάποιο αόρατο τρόπο, που αν αφεθείς στα χέρια του με εμπιστοσύνη δεν θα χάσεις, βρέθηκα στο δρόμο του youtube και αποφάσισα να δω ένα συγκεκριμένο βίντεο που πολύ μου αρέσει αλλά για κάποιο λόγο ξεχνάω την ύπαρξή του. Το έψαξα, το βρήκα και το είδα. Ιδού:
Αχ, κάθε φορά τα ίδια, γιατί δεν επιλέγω να σκέφτομαι έτσι αντί για γιουβέτσι;;;
Και δεν σταμάτησα εκεί. Θυμήθηκα κι άλλο ένα:
Και κάπου εκεί συνήλθα. Και επανατοποθετήθηκα πλανητικά.
Και σκέφτομαι, τελικά μήπως έχει αξία να φιλτράρουμε τις σκέψεις και τα ερεθίσματα μας έτσι ώστε να βιώνουμε ευχάριστα συναισθήματα. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία. Δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά είναι πιο συχνά εύκολο απ΄ όσο νομίζουμε.
Και θα κλείσω λέγοντας ότι τελικά όλο αυτό που βίωσα τελευταία θα μπορούσε να περιγραφεί με μία φράση.
The pain that you carry, is the love you withhold. [Ο πόνος που κουβαλάς είναι η αγάπη που συγκρατείς.]
Και ο νοών νοείτο.
Κι εφόσον διαβάζετε και αυτές τις λέξεις, έχετε μεγαλύτερη υπομονή απ’ όσο περίμενα. 
